بحث ما درباره مسأله معاد است . مسأله معاد از نظر اهميت ، بعد ازمسأله توحيد مهمترين مسأله دينی و اسلامی است . پيغمبران ( و بالخصوص‏آنچه از قرآن درباره پيغمبر ما استفاده می‏شود ) آمده‏اند برای اينكه مردم‏را به اين دو حقيقت مؤمن و معتقد كنند : يكی به خدا ( مبدأ ) و ديگر به‏ قيامت و يا فعلا به اصطلاح معمول ما معاد مسأله معاد چيزی است كه برای‏يك مسلمان ايمان به آن لازم است ، يعنی چه ؟...

بحث ما درباره مسأله معاد است . مسأله معاد از نظر اهميت ، بعد ازمسأله توحيد مهمترين مسأله دينی و اسلامی است . پيغمبران ( و بالخصوص‏آنچه از قرآن درباره پيغمبر ما استفاده می‏شود ) آمده‏اند برای اينكه مردم‏را به اين دو حقيقت مؤمن و معتقد كنند : يكی به خدا ( مبدأ ) و ديگر به‏ قيامت و يا فعلا به اصطلاح معمول ما معاد مسأله معاد چيزی است كه برای‏يك مسلمان ايمان به آن لازم است ، يعنی چه ؟ يعنی در رديف مسائلی نيست‏كه چون از ضروريات اسلام است و ايمان به پيغمبر ضروری است ، پس ايمان‏به آن هم به تبع ايمان به پيغمبر ضروری است .ما بعضی چيزها داريم كه بايد به آنها معتقد بود ، به اين معنا كه‏اعتقاد به آنها از اعتقاد به پيغمبر منفك نيست ، " بايد " به اين‏معناست نه به معنی تكليف ، به معنی اين است كه انفكاك پذير نيست كه‏ انسان به پيغمبر و اسلام ايمان و اعتقاد داشته باشد ولی به اين چيز ايمان‏نداشته باشد . مثلا روزه ماه رمضان ، می‏گويند كه روزه ماه رمضان ازضروريات اسلام است . اگر كسی روزه نگيرد و بدون عذر روزه بخورد ، اين‏آدم فاسق است ولی اگر كسی منكر روزه باشد ، از اسلام خارج است ، چرا ؟برای اينكه اسلام ايمان به وحدانيت خدا و ايمان به پيغمبر است و امكان‏ندارد كه كسی به گفته پيغمبر ايمان داشته باشد ولی روزه را منكر باشد ،چون اينكه در اين دين روزه  هست از ضروريات و از واضحات است ، يعنی نمی‏شود انسان در ذهن خودش‏ميان قبول گفته‏های پيغمبر و منها كردن روزه تفكيك كند . ولی خود مسأله‏اعتقاد به روزه داشتن مستقلا موضوع ايمان و اعتقاد نيست ، يعنی در قرآن‏هيچ جا وارد نشده : " كسانی كه به روزه ايمان می‏آورند " .اما گذشته از اينكه مسأله معاد و قيامت مثل روزه از ضروريات اسلام‏است ( يعنی نمی‏شود كسی معتقد به پيغمبر باشد ولی منكر معاد باشد ) درتعبيرات قرآن كلمه ايمان به قيامت ، ايمان به يوم آخر آمده است ، يعنی‏ پيغمبر مسأله معاد را به عنوان يك چيزی عرضه كرده است كه مردم همان‏طوری كه به خدا ايمان و اعتقاد پيدا می‏كنند ، به آخرت هم بايد ايمان واعتقاد پيدا كنند ، كه معنی آن اين می‏شود كه همين طوری كه خداشناسی لازم‏است ( يعنی انسان در يك حدی مستقلا با فكر خودش بايد خدا را بشناسد )در مسأله معاد نيز انسان بايد معادشناس باشد ، يعنی پيغمبر نيامده است‏كه در مسأله معاد بگويد چون من می‏گويم معادی هست شما هم بگوييد معادی‏هست ، مثل اينكه من گفتم روزه واجب است شما هم بگوييد روزه واجب است‏. نه ، ضمنا افكار را هدايت و رهبری و دعوت كرده كه معاد را بشناسند ،معرفت و ايمان به معاد پيدا كنند ._{(کتاب معاد شهید مطهری)}